Dün geçti , yarın var mı ?

Taleal Bedrü

Taleal- bedru aleynâ
Min seniyyâti-il vedâ
Vecebe’ş-şükrü aleynâ
Mâ deâ lillahi dâ’

Eyyühel meb’usü fînâ
Ci’te bi’l-emri’l muta
Ci’te şerrafte’l- Medîne
Merhabâ yâ hayra da

Ente şemsun, ente bedrun
Ente nûrun âlâ nûr
Ente misbe hassüreyya
Ya habîbi, ya Rasul

Kad lebisnâ sevbe izzin
Ba’de esvâb’r-rika
Ve rada’nâ sedye mecdin
Ba’de eyyâm-id dayâ

Kaalet ahmâru’d-deyâcî
Ku lli erbâbi’l-İslâm
Küllü nan yetba Muhammed
Yenbeğî en lâ yüdaam

Ve teâhednâ cemîan
Yevme aksümne-l yemîn
Len nehûne’l ahde yevmen
Vettehazne’s- sıdka dîn

Leste vallahi neziyyen
Mâ yukasihi’l i-bâd
Meşheden yâ necme emnîn
Zû vebâin ve vidâd

Dinle – Yusuf Islam

Münacaat

Ey İlâh-ı kâinat, ey masdar-ı sun’-ı kemâl
Varlığındır var olan, yoktur o varlıkta zevâl..

Ey cenâb-ı kibriyâ, bizler gibi âcizlere,
Kibriyâ-yı Zât’ını mümkün müdür etmek hayâl?!.

Daima Allah’tır kalbimde tesbih ettiğim,
Bârğâh-ı lütfuna çıkmaz mı bu feryâd-ı bâl?

Pür-günâhım, pür-günâh olmakla mağrurum buna,
Şevk-ı afvındır sebeb, afv isterim, ey Zü’l-Celâl!

Rahmetinden kat’-ı ümîd etmeyi men’ etmesen,
Fart-ı isyanımla bulmazdım münâcâta mecâl.

Vâkıf-ı her hâlsin, yoksa n’olurdu hâlimiz?
Çaresizlikte bize kalsaydı ger ta’rîf-i hâl?

Sabr ile me’lûf kıldın, ey Azîmu’ş-şân beni
Etmedim âlemde Sen’den gayre ben arz-ı melâl!

Derdinin dermanını Sen ver Niğâr-ı bî-kesin
Ey İlâhu’l-halk, ey Rabb-i kerîm-i Zü’l-celâl!..

                  Niğâr Hanım (1862- 1918)

Benim Muhammedim

Cebrail’im selam eyle dostuma
Benim Muhammed’im nurdan Ahmed’im
Söyle gelsin çıksın arşım üstüne
Benim Muhammed’im nurdan Ahmed’im

Derviş Yunus severiz Muhammed’i
Her andıkça verelim salavatı
Kadir Mevlam ana mahbübum dedi
Benim Muhammed’im nurdan Ahmed’im

Yunus Emre(1240-1320)

Na’t-ı Şerif (Mehmet Şefik GÜVENLİ)

RESULULLAH vasfı SEN’de kemâlde
Enbiya halkası güzidesisin.
SEN’inle başladı son buldu SEN’de
O kutsî tespihin imamesisin.

Âleme erişti rahmet-i RAHMÂN
ZAT-ı şerifinle değişti devrân
En büyük mucizen hazret-i KUR’ÂN
SEN O’nun en doğru tercümesisin.

KUR’ÂN’dır düsturu saadet fetâ
Şerhidir sünnetin bî-bahâ metâ’
RAB’bımız lütfundan eylemiş atâ
Bizlere ihsân-ı Cemilesisin.

Sırr-ı hakikatın ya da hicaptır
Muhatap olduğun vahy u hitaptır
Kâinat bir büyük âlî kitaptır
Ve SEN o kitabın serlevhasısın.

Eşsiz eserisin Dest-i Kudretin
Ne mümkün idraki SEN’in fıtratın
Başlangıcı SEN’sin bütün hilkatin
Sebebi ve hem de neticesisin.
NUR u Cemâlinden halketti SEN’i
Meddahın oluben medhetti SEN’i
HÜDA-yi MÜTEAL vasfetti SEN’i
SEN yüce ahlâkın mizanesisin.

Hutbe-i Ezelin Hakim Hatibi
Reğaib, Mi’raç ve Berat sahibi
Leyle-i Kadir de yüce nasibi
Merdan-ı HÜDA’nın Ferdanesisin.

Tarih-i beşerde misli olmayan
Miraç gecesinde bir ulu divân
Aksa Mescidinde cem olmuş hemân
Ervâh-ı Enbiyâ Muktedasısın.

Bir aynı manzara Haşir sabahı
Taht-ı Livâ-ül Hamd sancağın dahi
Bütün peygamberler içtimagâhı
O lütfun mazharı bir tanesisin.

Mu’ciznüma nedir elindir SEN’in
Hikmetfeşan nedir dilindir SEN’in
Evliyâ, Asfiyâ ehlindir SEN’in
Onların yegâne vesilesisin.
İman-ı tahkikin kemâli için
Abd-i mahz olmanın cemâli için
Tevhid kelâmının ikmâli için
Lâzım RESULULLAH kelimesisin.

Küfür ve dalâlet dalgalarına
Kapılmış talihsiz insanlarına
Selâmet sahili yolcularına
En mahir kaptan-ı sefinesisin.

Zulmü esaretin kırdın bendini
Müstekbir kahrınla bildi haddini
İnsanlık zatında buldu kendini
Fazl u Kemâlatın müşahhasısın,

Dalâlet kışında halka yaz oldun
Adl ü ihsânınla serfirâz oldun
Maraz-ı kuluba çaresâz oldun
O derdin tabibi etibbasısın.

Kutsî nefesinden hayat buldular
İnsanlar aşk ile irfan doldular
Sayende köleler sultan oldular
İnsanlık cevheri Hazinesisin.

Kebair ehline müjdeler verdin
Şefkatin şümulü cemaat, ferdin
Ümmetin isyanı en büyük derdin
SEN bu ızdırabın elemlisisin.

SEN’den dûr olana kimse yâr olmaz
Gönül yaraları SEN’siz onulmaz
SANA inanmadan HAKK’a varılmaz
Geçerli imanın vecibesisin.

Beratımız ancak SEN’in amânın
Bütün çaresizler tutmuş dâmânın
Yalnız o asr değil SEN her zamanın
En yüce Sultan-ı Zîşânesisin.

Şer’-i şerefini baş tacı etsek
SANA ittibada gaflet etmezsek
Nefsin hevasına uyup gitmezsek
Bizlerin ümmidi kâmilesisin.

Ebülfeyzi mücrim cürmiyle sayrı
Mü’minindir yine olmadı ayrı
Bir kapı tanımaz kapından gayri
Kıtmirindir onun EFENDİSİSİN.

SALLİ YA RABBİ EL HABİBİKE MUSTAFA
RAHMETEN LİL ÂLEMİN ŞEFİ-İ RÛZ-İ CEZÂ